Μέσος όρος ανάγνωσης κειμένου: 50 περίπου δευτερόλεπτα
Σίγουρα, ένα χαμένο Τρόπαιο μετά από έναν τελικό, επιφέρει αισθήματα ικανοποίησης, αλλά όχι και της «υπέρτατης (καλαθοσφαιρικής) χαράς», αλλά για την περίπτωση της Γυναικείας ομάδας Κ18 του Αχιλλέα, αυτό που ισχύει, είναι το ότι η δική τους τελευταία (ηλικιακή) χρονιά, ήταν από πριν, επιτυχημένη και αυτό, δεν αντικατοπτρίζεται στην πρόσφατη κατάκτηση του Κυπέλλου, αλλά σε κάτι παραπάνω…
Μάλλον, πολύ πιο παραπάνω και ακολουθεί η εξήγηση:
Η ιστορία που «κουβαλά», ο Αχιλλέας, είναι από τις πλέον βαρύτερες στο καλαθοσφαιρικό μας στερέωμα, κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, μα κανείς!
Αυτήν την ιστορία λοιπόν, τα νεαρά κορίτσια του Αχιλλέως, την τίμησαν με εκείνη την κατάκτηση του Κυπέλλου, στον τελικό με αντίπαλο την ΕΘΑ, που είχε διεξαχθεί στο Λευκόθεο…
Αν λοιπόν, εκείνη η παρακαταθήκη που είχαν αφήσει τότε τα κορίτσια του Σωτήρη Κυριάκου, τύχει της σωστής, προσεγμένης και πάνω απ` όλα, ανιδιοτελούς προσέγγισης, τότε η «ενηλικίωση» των παικτριών του Αχιλλέα, κάλλιστα μπορεί να οδηγήσει αυτήν την ομάδα και σε νέους δρόμους, μέσω των οποίων και τα ίδια τα κορίτσια θα τιμήσουν τους εαυτούς τους και το ίδιο το βαρύ σήμα που φοράνε θα τιμηθεί!
*Ένας χαμένος τελικός, είναι ένα μάθημα (τόσο χρήσιμο) σε αυτήν ειδικά την ηλικία που είναι η μετάβαση στην ενηλικίωση…
