📖 Περίπου 60“
Λίγες ώρες έμειναν και το 2023 θα αποτελέσει παρελθόν και στη δική μας ωρολογιακή ζώνη και είναι λογικό, στη σκέψη όλων, να σεργιανίζουν οι στιγμές των ημερών του και οι καλές και οι κακές…
Στιγμές λοιπόν!
Αυτές και αρκετές από τις οποίες, αρκετός κόσμος εδώ στην Κύπρο, τις βιώνει μέσα στα καλαθοσφαιρικά γήπεδα και οι αναμνήσεις, θα περάσουν και από αυτά…
Όπως λοιπόν συμβαίνει σε κάθε κοινωνικό τομέα, έτσι και η καλαθόσφαιρα, αποτελεί ένα κομμάτι της κουλτούρας, είτε ως κοινωνία, είτε ως άτομο…
Σε ατομικό επίπεδο…
Τη στιγμή λοιπόν, που πολλές είναι εκείνες οι στιγμές που περνάνε από τη σκέψη, κατά τις ώρες αυτές, ίσως να μην περάσουν κάποιες τώρα και να «έλθουν» αργότερα…
Οι λεγόμενες μικρές στιγμές!
Των οποίων η αξία «εξαργυρώνεται», είτε με το πέρασμα των χρόνων, είτε με τη ζήση των βιωμάτων, είτε ακόμα και με την απόρριψη ή την αχαριστία…
Μέσα λοιπόν από μιαν πορεία 34 ετών (και κάτι μηνών πλέον) και βλέποντας τόσα πολλά, το πιο σημαντικό που κατάλαβα, είναι ότι δεν… κατάλαβα τίποτα!
Γιατί όταν ξεκινούσα, νόμιζα ότι τα ήξερα όλα…
Αλλά η αξία των μικρών στιγμών, δεν ανταλλάσσεται με τίποτα!
Αν μη τι άλλο, από το… τίποτα, αυτό, το καταλαβαίνω!
Δυο μικρές αλλά μεγάλες στιγμές αυτού του έτους λοιπόν, ήταν το ευχαριστώ δυο πατεράδων, δυο οικογενειών, για δυο παιδιά, τα παιδιά τους…
Το ότι έχω λάβει ένα ευλογημένο δώρο και μιαν… γρήγορη μετάβαση στην κερκίδα όπου καθόμουν, από έναν πατέρα για να μου πει εκείνο το ευχαριστώ…
Είναι το ότι πιο ευχάριστο θα μπορούσε να μου συμβεί, τη στιγμή όμως που δεν έκανα κάτι παραπάνω από το καθήκον μου για τα παιδιά τους!
Ένα καθήκον που δεν εντάσσεται στην καλαθοσφαιρική σύνταξη, αλλά κάπου πολύ πιο ψηλά…
Ένα καθήκον, που ήταν ένα χρέος!
Ώρα να… ετοιμάζομαι αλλά η σκέψη τέτοιων στιγμών, δεν μπορεί να μην ταξιδέψει στους αδικημένους συνανθρώπους μας…
Το αφήνω ως εδώ…
