📖 Περίπου 40″
➡️ Ήταν Σαββατόβραδο (το περασμένο), όταν ο Κεραυνός γνωστοποίησε την παραμονή του αρχηγού του, Simon Μιχαήλ για μιαν ακόμη διετία στην Ερυθροκίτρινη ομάδα…
Το παιδί εκείνο που για να ξεκινούσε να χτυπάει την πορτοκαλί μπάλα με τα σπυράκια, έπρεπε πρώτα να έριχνε πέτρες και να σπάει τα τζάμια στο Καλογεροπούλειο, θα συνεχίσει να βαράει δυνατά τη μεταλλική πόρτα που οδηγεί από τα αποδυτήρια εκεί στην αίθουσα του Κεραυνού, προς τον αγωνιστικό χώρο…
Για μιαν ακόμη διετία θα συμβαίνει αυτό και αν τον… μπόμπιρα Simon, τον… λάοσε ο Socrates Λαμάρης, για τον ενήλικα ίνα και έμπειρο πλέον Simon, μάλλον ο κύριος Σπύρος (αρχιτέκτονας των όλων πάντων στο ορμητήριο του Κεραυνού), όσο και αν το… παλέψει, Socrates δεν θα γίνει ούτε τώρα ούτε στο διηνεκές!
Γιατί όμως;
Διότι είναι τα χτυπήματα εκείνα που έχουν πλέον καταστεί… ηχητικά σήματα κατατεθέντα, για τις Ερυθροκίτρινες επιτυχίες των τελευταίων ετών και δη από τότε που ο Σίμωνας έχει πια καθιερωθεί ως ουσία, περιουσία και πεμπτουσία για τον Κεραυνό!
Ο οποίος επί της… ουσίας έπραξε το αυτονόητο ή και το πρέπων!
Κανείς μα κανείς δεν θα περίμενε ότι θα μπορούσε να μην συνέβαινε αυτό, γιατί όσο και αν επαναλαμβάνονται τα… επαναλαμβανόμενα, το ονοματεπώνυμο του Simon Μιχαήλ έχει εδώ και χρόνια, καταγραφεί στην ιστορία του Κεραυνού! 🔚
