📖Περίπου 35“
➡️Όσο ήταν εδώ μου έλεγε, πως καταφέρνω να κρατάω την ψυχή μου παιδική…
Αλλά εγώ, πάντα είχα τις αμφιβολίες μου…
Γιατί πάντα κάποιες Ερινύες με κυνηγούσαν από την παιδική μου ηλικία…
Κάποιες δίκαια, κάποιες άδικα…
Ήταν και είναι κάποιες ενοχές, κάποιες δίκαιες, κάποιες άδικες…
Τότε λοιπόν, στα παιδικά τα χρόνια, πίστευα ότι είναι η μεγάλη μου αδελφή…
Τα χρόνια περνούσαν…
Ναι, το κατάλαβα επιτέλους ότι δεν είναι η μεγάλη μου αδελφή, αλλά η θεία μου, όμως ποτέ δεν τη φώναξα θεία και άλλωστε ποτέ δεν μου είχε ζητήσει κάτι τέτοιο και ο λόγος είναι γιατί και οι δύο νιώθαμε ότι είμαστε αδέλφια!
Πέρασαν και άλλα χρόνια…
Οι υποχρεώσεις, μπορεί να μην μας επέτρεπαν τη λεγόμενη καθημερινή επικοινωνία, αλλά η αδελφική αύρα, δεν χάθηκε ποτέ…
Μέχρι που ήλθε το πρωί εκείνο…
Όπως πρωί ήταν και όταν έφευγε η γιαγιά μου, η μητέρα σου Αντρούλα μου…
Σαν πέρσι, τέτοια μέρα όταν πήγες να την βρεις…
Σαν πέρσι τέτοια μέρα…
Που εκείνη η παιδική ψυχή που έλεγες, ένιωσε ότι μεγάλωσε…🔚
