📖Περίπου 1`
➡️Ο εαυτός εγώ…
Πως γίνεται κανείς να διδάσκει σεβασμό, αν δεν γνωρίζει τι είναι ο αυτοσεβασμός, πως γίνεται κανείς να ασκεί κριτική αν δεν γνωρίζει τι είναι η αυτοκριτική…
Πως γίνεται αυτός ο πλανήτης (ένας κόκκος άμμου είναι σαν τον… Κιγκ Κονγκ σε σχέση με το μέγεθος του επί του σύμπαντος), να γυρίζει ανάποδα σε σχέση με τους δείκτες του ρολογιού, που μετράνε αντίστροφα για όλους μας;
Πόσο δίκαιο είχε εκείνο το κοριτσάκι από τη Θεσσαλονίκη, που κάποτε είχε πάει σε ένα διαγωνισμό ικανοτήτων και ότι του έδειχναν στον πίνακα, εν ριπή οφθαλμού κατάφερνε να το διαβάζει ανάποδα και όταν το ρώτησαν πως βλέπει αυτόν τον κόσμο, είπε… Ανάποδο;
Αλήθεια, ποσό δίκαιο είχες βρα μικρούλα;
Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια και στην προκειμένη, μικρό ήταν εκείνο το κοριτσάκι (που καλή του ώρα, τώρα πρέπει να είναι κοντά στα 20) και τρελός… είμαι εγώ!
Απ-αισίως λοιπόν, βλέπουμε και ακούμε κριτικές, ασέβειες, ακόμα και καταδίκες, εν τη απουσία αυτοκριτικής, αυτοσεβασμού και εδράνων ή καμία φορά και εν τη απουσία… Φωτοστέφανου!
Αλλά ναι, τι γράφω (εγώ ο τρελός) αφού το Φωτοστέφανο, λόγω Θείας ιδιότητας είναι αόρατο;
Από την άλλη όμως σκέφτομαι, τελικά οι Αρχαίοι Έλληνες, μπορεί να έμειναν στην Αρχαιότητα και να μην είναι διαχρονικοί!
Ή μήπως είναι;
Ή μήπως είμαστε εμείς τόσο διαχρονικοί, ή και τα δυο μαζί;
Τι; Όχι;
Ένα από τα πολλά σοφά που είχαν πει ήταν και το ότι, όπου διδάσκουν ήθος, ήθος δεν υπάρχει…
Ήταν και θέμα αυτοκριτικής και αυτοσεβασμού…
Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι!
Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που εκπέμπουν φως!
Το οποίο φως δεν είναι το αντίθετο του σκότους…
Για τον απλούστατο λόγο ότι σκοτάδι υπάρχει εκεί από όπου το φως απουσιάζει…
Μόνο όμως που η εμφάνιση του παρουσιάζεται κατόπιν αυτοκριτικής και αυτοσεβασμού… 🔚
