📖Περίπου 1`
➡Αλλά δεν γίνεται να ξεχάσω και άλλωστε πως;
Ήμουν 4 ετών, όταν με τη γιαγιά μου μπήκαμε στο λεωφορείο για να πάμε στη Νεάπολη από την Κακοπετριά και αυτό που θυμάμαι, είναι το πράσινο φουστάνι που φορούσε, την πορτοκαλάδα Άλφα που μου αγόρασε στο περίπτερο, όταν είχαμε φθάσει στη Λευκωσία, το παγωτό που μου αγόρασε αμέσως μετά και το θείο που ήλθε να μας παραλάβει με το αυτοκίνητο του, για να πάμε στο σπίτι του και ενώ με ρώτησε αν θέλω παγωτό, ενώ η γιαγιά μου, του είχε πει ότι μόλις έχει φάει ένα…
(Αλλά τέτοιες ευκαιρίες δεν… χάνονται)!
Δεν θυμάμαι πολλά από τη διαδρομή ως το σπίτι, αλλά εκείνο το χαρακτηριστικό Παρεκκλήσι που «κόβει» το δρόμο στα δυο κοντά στην πλατεία, στην επιμήκυνση της Λήδρας και που τώρα όλα αυτά είναι κατεχόμενα…
Αλλά τα παρακάτω δεν ξεχνιούνται…
Τους πυροβολισμούς και ενώ από τη χαραμάδα της πόρτας, έβλεπα στρατιώτες να τρέχουν δεξιά και αριστερά και εγώ που νόμισα ότι και οι μεγάλοι «παίζουν πόλεμο», ήθελα και εγώ να βγω να παίξω…
Αλλά δεν με άφηναν!
Κλείδωσαν και τις πόρτες…
Κάποια στιγμή άκουσα έναν ισχυρό θόρυβο (κάτι σαν βόμβα) και μια Γυναικεία φωνή να ουρλιάζει…
-Κόρη!
Ποια φώναξε σε ποιαν; Στη μάνα, στην αδελφή, στην κόρη, στη γειτόνισσα;
Δεν έμαθα ποτέ, αλλά ήταν τότε που κατάλαβα ότι κάτι κακό συνέβαινε…
Μεγάλο κακό…
Με κυριάρχησε ο φόβος…
Πως φύγαμε από εκεί, δεν θυμάμαι…
Παρά μόνο τη βιασύνη και την αγωνία της γιαγιάς μου…
Τρέχαμε να γλυτώσουμε!
Θυμάμαι το αυτοκίνητο του κύριου Κώστα, το Morris, εκείνο με τη μακριά σκεπαστή καμπίνα και τον αριθμό του (740) και τη θέα του Τροόδους, όταν είχαμε φθάσει στο Σινά Όρος, κοντά στην Κακοπετριά…
Τι κακό συνέβαινε;
Πραξικόπημα!
Σε βάρος της Κύπρου…
Αυτό συνέβαινε…
Σαν σήμερα, 51 χρόνια πριν…
Σήμερα, στις 08:20 θα ηχήσουν οι σειρήνες…
