📖 Περίπου 1`
➡Πριν προχωρήσω στο παρακάτω κείμενο, να επισημάνω το εξής:
Ως αθλητικός συντάκτης (επί καλαθοσφαιρικών θεμάτων) εδώ και 35 χρόνια, αλλά και ως… αντίπαλος (επειδή είμαι Ολυμπιακός), σε σέβομαι και σε εκτιμώ, πολύ απλά επειδή δεν είναι πλέον ανάγκη να αποδείξεις σε κανέναν την καλαθοσφαιρική σου ιδιοφυΐα!
Άλλωστε τα έργα σου επί των αγωνιστικών χώρων, καθιστούν… περιττή τη δική μου επισήμανση!
Ωστόσο, επειδή δεν σκοπεύω να σε… χορτάσω με τα ορεκτικά (πάντως όπως έμαθα, σου άρεσε η Κυπριακή κουζίνα κατά την εορταστική εκδήλωση, λόγω του Τουρνουά) γι` αυτό, θα περάσω ευθέως στο «ψητό»!
Σχετικά λοιπόν με το τι έγραφε το (γνωστό πια) πανό, δε νομίζω να χρειαζόταν μετάφραση και επίσης, δεν ήταν πολιτικού περιεχομένου, αλλά διαμαρτυρίας για μιαν ημικατεχόμενη μικρή πατρίδα, εδώ και μισό αιώνα…
Η απεικόνιση της κατεχόμενης αυτής πατρίδας, δεν χρειάζεται λόγια…
Επιπλέον από εκεί που έγιναν οι αναμετρήσεις της διοργάνωσης, ακόμα και με τα πόδια να περπατήσει κανείς προς το βορρά, δεν θα αργήσει και πολύ μέχρι να τον εμποδίσει να συνεχίσει το διάβα, μια γραμμή…
Επίσης, ένα βλέμμα (πάλι από το ίδιο σημείο) προς τον Πενταδάκτυλο, αρκεί για να δει τι επιγραφή υπάρχει στην πλαγιά προς τις ελεύθερες περιοχές και που επίσης δεν χρειάζεται μετάφραση…
Συμφωνώ με εσένα ότι ο αθλητισμός και η φιλία πρέπει να νικούν, πλην όμως, μόνο σε ελεύθερες πατρίδες και μόνο σε αυτές απολαμβάνουν δάφνες…
Επιπλέον επειδή αναφέρθηκες σε μερίδα ανθρώπων, η Κύπρος είναι μια μοιρασμένη πατρίδα, της οποίας η έκταση δεν είναι καν μισή μερίδα επί της Υδρογείου και δεν είμαστε παρά… κάτι λιγότερο και από μισή χούφτα ανθρώπων ανά την Οικουμένη…
Χρειάζεται μικροσκόπιο για να εντοπίσει κανείς το ριγμένο επί πέλαγου Χρυσοπράσινο φύλλο, αλλά οι πλείστοι επί της Υδρογείου κατοικούντες, πιο πολύ το έμαθαν λόγω του ότι είναι μοιρασμένο στα δυο…
Όσο για τη φιλοξενία, τόσο από πλευράς διοργανωτών όσο και την εκτίμηση, το σεβασμό και την αγάπη που εισέπραξες από τον κόσμο, εγώ πιστεύω ότι το πλέον καλύτερο θα ήταν να κρατούσες μόνο αυτά…
