📖Περίπου 1`30“
➡️Όσο και αν είναι κάτι τραγικά αδύνατο, όσο και αν είναι τραγικά παράλογο, η ατυχία του Keenan Evans, θα μνημονεύεται για πολύ περισσότερο καιρό από όσο θα του πάρει μέχρι να επανέλθει ξανά τη στιγμή που μέσα από αυτόν τον παραλογισμό να προβάλλει ως λογικό το ερώτημα, πως θα επανέλθει…
Αυτό το παιδί λοιπόν, εκεί που μετρούσε μήνες, μέρες και ώρες για να επανέλθει… φτου ξανά απ’την αρχή, φτου σε αυτήν την «κατάπτυστη» απίστευτη ατυχία!
No way, ήταν η απελπισμένη κραυγή του Evans της οποίας το ωστικό κύμα ήταν πιο ηχηρό ακόμη και αυτό ολάκερης της κερκίδας ψες στο ΣΕΦ που πάγωσε στο άκουσμα και πόσο μάλλον όταν τον έβλεπε να αποχωρεί υποβασταζόμενος…
Μη πιστεύοντας ότι αυτό το παιδί ήταν ξανά τόσο άτυχο και για το ίδιο, να αρχίζει μια νέα αντίστροφη μέτρηση…
Είναι λοιπόν τέτοιες στιγμές που ο καθένας πρέπει να αναλογιστεί ότι αν δεν νιώθει ευτυχισμένος επειδή δεν μπορεί να αγοράσει παπούτσια, κάποιος άλλος δεν έχει πόδια…
Για να περάσω λοιπόν και σε ολίγον πρώτο ενικού, δεν είμαι από αυτούς που θα αποθεώσουν έναν αθλητή στην επιτυχία του (γιατί τότε δεν με χρειάζεται), αλλά που προσπαθώ να τον θυμάμαι όταν πραγματικά το χρειάζεται και στην προκειμένη ο Keenan Evans είναι το μόνο που χρειάζεται αυτήν τη στιγμή, κυρίως από την οικογένεια και την ομάδα του, αλλά και από τους καλαθοσφαιριστές των άλλων ομάδων…
Εννοείται όμως ότι αν διαβάσει έστω και λίγες λέξεις συμπαράστασης (που να είναι πηγαίες), θα είναι κάτι που θα τον βοηθήσει και αυτό τη στιγμή που ετοιμάζει να σκαρφαλώσει ξανά το Γολγοθά…
Είναι μια ατυχία που ταυτόχρονα επισκίασε αλλά και φώτισε τα πάντα!
Ο λόγος είναι αυτό το ανατριχιαστικό συναίσθημα που επισκιάζει τα πάντα στον κόσμο του Evans, αλλά και που ρίχνει άπλετο φως στην σκέψη του καθενός, ότι η συμπαράσταση είναι υπεράνω του καθετί, είναι καθήκον!
Δεν έχω παπούτσια, αλλά κάποιος δεν έχει πόδια επαναλαμβάνω…
Αν και ως συνήθως πρέπει να βιώσει κανείς κάτι τόσο παράλογο σαν αυτό που συμβαίνει σε αυτό το παιδί, τον Keenan Evans…
Εδώ στην Κύπρο, έχουμε δυο ανάλογες περιπτώσεις…
Τουλάχιστον αυτές που έχω υπόψη…
Του Ανδρέα Χριστοδούλου (που κατά σύμπτωση είχε αγωνιστεί και αυτός στον Ολυμπιακό), καθώς και της νεαρής μας διεθνούς, της Ελένης Κιρμίζη…
Αμφότεροι μετρούσαν μήνες, μέρες και ώρες μέχρι να επανέλθουν και η ατυχία τους υποχρέωσε (ή και υποχρεώνει) να μετράνε ξανά…
Αλλά όσο σπαρακτικές και να είναι οι λέξεις… τέτοιες ώρες τέτοια λόγια!
Πρέπει να βρεθούν κάποια λόγια, κάποιες γραμμές…
Αλλά κάπου εδώ μιας και φθάνω στο τέλος, θα ήθελα να αφήσω το πιο σημαντικό:
-Ο Θεός είναι στους δυνατούς που φορτώνει τα βάρη…
Όμως η διαφορά του δυνατού από τον αδύνατο είναι ότι ο δυνατός δεν μιλάει πολύ καθώς αναστενάζει από το φορτίο τη στιγμή που ο αδύνατος δεν προλαβαίνει να αναστενάξει από το μπλα μπλα…
Είναι λοιπόν… επίσημο:
Ο Keenan Evans ανήκει στους δυνατούς, γιατί μόνο δυο λέξεις είπε…
-No way!!!
