📖 Περίπου 80“
Σε αυτόν το χώρο, που ονομάζεται Κυπριακή καλαθόσφαιρα, είναι τόσες πολλές και συνάμα, αμέτρητες οι ιστορίες εκείνες, που έχουν μείνει «χαμένες», είτε μέσα από το πέρασμα των χρόνων, είτε επειδή σε αυτόν το χώρο, υπάρχουν (ακόμα) κάποιοι άνθρωποι, πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών που δεν θα ήθελαν να τις χρησιμοποιήσουν, για να λάβουν αισθήματα συγκίνησης…
Ως συνήθως, πρόσκαιρα ή και υποκριτικά…
Πρωταγωνιστής λοιπόν στην παρακάτω πραγματική ιστορία, είναι ο Μάριος Αγγελή (ο οποίος ανήκει στην εκλεκτή κατηγορία των αυθεντικών), αλλά για να παρατεθεί το απόλυτα προσωπικό του θέμα, απαραίτητα χρειαζόταν η άδεια από τον ίδιο, επειδή πρόκειται για το αυτονόητο θέμα σεβασμού…
Όταν λοιπόν, ο Μάριος Αγγελή φοιτούσε στην 1η τεχνική σχολή Λευκωσίας, κατά τη σχολική χρονιά 1979-1980 και η σχολή του, είχε φθάσει στον τελικό του Παγκυπρίου Πρωταθλήματος, τη μέρα εκείνη, είχε κηδευτεί ο πατέρας του…
Δεν είναι καν ανάγκη να περιγράψει κανείς το πως νιώθει ένα παιδί όταν χάνει τον πατέρα του και ειδικά να περιγράφει ο οποιοσδήποτε τα αισθήματα του κατά την τελετή της κηδείας…
Όμως, μετά και από προτροπή της μητέρας του, ο Μάριος, έσπευσε να μεταβεί στο γήπεδο όπου γινόταν ο τελικός…
Εκεί όμως και πριν την έναρξη της αναμέτρησης, ο ένας εκ των δυο διαιτητών, που ήταν ο Πρίαμος Ιωαννίδης, ρώτησε τον αρχηγό της ομάδας της 1ης τεχνικής, Τάκη Μιραλλάη, που ήταν ο Μάριος Αγγελή και ο τελευταίος, του εξήγησε το τι είχε συμβεί…
Πιο μετά όμως, άπαντες όσοι γνώριζαν, είδαν το Μάριο Αγγελή, να εισέρχεται στο γήπεδο!
Περιττό βέβαια να αναφερθεί το πως ένοιωσαν… Όταν λοιπόν το παιχνίδι εξελισσόταν και ο Μάριος Αγγελή πήρε εντολή και μπήκε στο γήπεδο για να αγωνισθεί, απόλυτα φυσιολογικό και δεδομένο, να ήταν απών πνευματικά…
Κάτι που αυτονόητα κατανόησε και ο προπονητής του, ο Παλλάδιος Νικολάου…
Μετά το τέλος της αναμέτρησης και ενώ η 1η τεχνική σχολή, κατέκτησε το Παγκύπριο Πρωτάθλημα, φυσιολογικό ήταν να νιώθουν όλοι χαρούμενοι, συνάμα όμως και συγκινημένοι για αυτό που είχε συμβεί…
Αλλά τα αισθήματα του Μάριου Αγγελή, είναι αδύνατον να τα περιγράψει κανείς!
Πρόκειται για μιαν ιστορία που συγκλονίζει…
Αλλά και που αποδεικνύει ότι κατά την αυθεντική εκείνη εποχή, τέτοια περιστατικά, είναι μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε η κληρονομιά του αθλήματος αυτού και δημιουργήθηκε επειδή, τα «υλικά», ήταν τόσο αυθεντικά, σαν αυτήν την ιστορία που η ιστοσελίδα, έφερε σήμερα στο φως…
Για να λαμπρύνουμε και εμείς, να παραδειγματιζόμαστε, γιατί τα αυθεντικά «καλάθια» δεν είναι εντός των τεσσάρων γραμμών, που σημειώνονται!
