📖 Περίπου 30“
➡Για να διατυπώσω και δημόσια το… ήμαρτον μου κατά τους καιρούς, εκείνους τους ρομαντικούς, ένιωθα ένα είδος δέους απέναντι στο Λυκούργο Κυπριανού, κάτι που με το πέρασμα των χρόνων, είχα αντιληφθεί ότι, αιτία ήταν η έντονη προσωπικότητα που εξέπεμπε ο πρώην πρόεδρος του Κεραυνού.
Συνάμα όμως, σε αυτό το χρονικό πέρασμα, το δέος έγινε προσέγγιση και μέσα από αυτήν, είχα ανακαλύψει ότι επρόκειτο για έναν αυθεντικό άνθρωπο, υπό την έννοια της τόλμης και του αυθορμητισμού που πάντα τον χαρακτηρίζει!
Βέβαια, τα χαρακτηριστικά του αυτά, ήταν στοιχεία που τα γνώριζαν από πριν, τόσο οι οικείοι του όσο και οι συνεργάτες του στον Κεραυνό.
Κλείνοντας λοιπόν αυτήν την αναφορά, μέσα από την πορεία του συσχετισμού αυτού με το Λυκούργο Κυπριανού, με οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι είναι εκ των τελευταίων αυθεντικών!
Σε σημείο, που αν σήμερα ήταν «εντός των πραγμάτων», πολλά θα ήταν διαφορετικά στον καλαθοσφαιρικό μας χώρο!
