Ανάγνωση: Περίπου 90“
Μέρα του πατέρα η σημερινή…
Έναν πατέρα, που κάθε πρωί, θα τρέξει στη δουλειά, για να έχει το παιδί ότι του χρειάζεται, έναν πατέρα που πολλές φορές υποφέρει και υπομένει και όταν έλθει στο σπίτι, «αναγκάζεται» να αλλάξει προσωπείο, μην στεναχωρήσει τα παιδιά του…
Εννοείται ότι και στην Κυπριακή καλαθόσφαιρα, η μέρα του πατέρα έχει τη δική της σημασία και στις παρακάτω γραμμές, μπορείτε να διαβάσετε τρεις συσχετισμούς:
Τάκης Λύρας
Το ποιος είναι ο Τάκης Λύρας, δεν είναι ανάγκη να ειπωθεί κάτι άλλο! Αλήθεια, για πόσους από εμάς, είναι ο καλαθοσφαιρικός μας πατέρας;
Πόσοι και πόσοι παίκτες μεγάλωσαν στα χέρια του και αυτοί στη συνέχεια, παρέδωσαν τα φώτα που έλαβαν από τον Τάκη Λύρα για να τα μεταδώσουν σε άλλους;
Αλήθεια! Τι δέος, τι τιμή, τι μεγαλείο είναι να αναφέρεται έστω και σε τύπο γραφής, το όνομα του Τάκη Λύρα!
Τα δικά του παιδιά, είναι τέσσερα και να τα χαίρεται ο Τάκης Λύρας!
Τα καλαθοσφαιρικά του παιδιά, μάλλον είναι 1004 και βάλε…
*Κάποια από αυτά, διακρίνονται στη φωτογραφία του κειμένου, που ήταν παρμένη από την αίθουσα του Κεραυνού.
Στον απλό πατέρα…
Είναι πολλές οι φορές που έχω ακούσει πατεράδες να διαμαρτύρονται, είτε διακριτικά, είτε φανερά, επειδή ο προπονητής, δεν βάζει το παιδί του να παίξει…
Αφιερωμένο λοιπόν, στον πατέρα εκείνο που ενώ μπορεί να βλέπει το παιδί του να αδικείται, δεν θα διαμαρτυρηθεί και ίσως καμιά φορά, να ρισκάρει επειδή μπορεί τα πράγματα να φθάσουν στο άλλο άκρο…
Γιατί αν ένας πατέρας κάθεται ήσυχος στην κερκίδα, μπορεί κάποιος άλλος, να του «κλέψει το μερτικό της βαβούρας» και να διαμαρτύρεται γιατί το παιδί του δεν έπαιξε… 41 λεπτά!
Αφιερωμένο λοιπόν στον πατέρα, που δίδαξε στο παιδί του να έχει πίστη, υπομονή, αυτοπειθαρχία!
Στους «πατεράδες»
Η νίκη έχει πολλούς πατέρες, η ήττα μένει ορφανή…
Τη δόξα ουδείς έχει μισήσει…
Τα δυο αυτά γνωμικά, συμπτυσσόμενα σε ένα, έχουν ως «στόχο» αυτούς τους «πατεράδες», που σημειωτέο, δεν γιορτάζουν μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα…
Είναι λοιπόν αυτοί, που μετά από την επιτυχία θα πουν «αν δεν ήμουν εγώ» και αν τους απαντήσεις, θα σου πουν «ξέρεις ποιος είμαι εγώ»;
Είναι λοιπόν και αυτοί οι «πατεράδες», που με το πρώτο θαλάσσιο κύμα, το… σωσίβιο ήδη το έχουν περάσει στο λαιμό…
