📖 Περίπου 60“
➡Κατ` αρχήν, ο καθένας διεκδικεί το δίκιο του μετά από μιαν κρίση, αλλά όσον αφορά την καθαυτό μη διεξαγωγή του 3ου τελικού των πλέι-οφ, ανάμεσα στην ΑΕΛ και την Αναγέννηση, αυτό που δεν έπρεπε να γίνει, ήταν ακριβώς αυτό που δεν έγινε!
Δηλαδή, το να μη διεξαχθεί ένα παιχνίδι…
Από τελικό, ως μη βαθμολογικής σημασίας παιχνίδι…
Ανεξαρτήτως όμως αυτού, είναι δεδομένο ότι για την Αναγέννηση (μια ομάδα, όπου η διαχρονική δουλειά, έχει θαυμαστεί) η απόφαση μη καθόδου στην αναμέτρηση της 21ης Μαρτίου, αποτελεί ένα μετέωρο βήμα, μετά τα άλματα προόδου που έχει πραγματοποιήσει κατά τα τελευταία χρόνια!
Διότι σε μιαν εποχή όπου η Γυναικεία καλαθόσφαιρα, βιώνει μιαν κρίση που όσο περνά ο καιρός χειροτερεύει, το να μη διεξαχθεί ένας τελικός (εδώ ναι, έχει σημασία η… σημασία ενός αγώνα), είναι κάτι το οποίο μόνο στεναχώρια προκαλεί, όχι μόνο στις κοπέλες της ίδιας της Αναγέννησης, όπως φυσικά και σε αυτές της ΑΕΛ, αλλά και σε όλες τις άλλες, που απέμειναν, που μετείχαν σε μια διοργάνωση, που τελείωσε με αυτόν τον τρόπο…
Όσο λοιπόν και αν στην πλευρά της Αναγέννησης, νιώθουν ότι τους έπνιγε το δίκιο (περί άνισης μεταχείρισης, από πλευράς ΚΟΚ, όπως αναφέρεται και στην ψεσινή ανακοίνωση που εξέδωσε η ομάδα της Γερμασόγειας), έπρεπε πάνω απ` όλα, να τεθεί το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, τόσο ενός τελικού, στον οποίο μετείχε η ομάδα τους, αλλά και νοούμενης της κρίσης που βιώνει η Γυναικεία καλαθόσφαιρα στο σύνολο της!
Τώρα, όσον αφορά την πλευρά της ΑΕΛ, είναι λογικό ή και αγωνιστικό δίκιο να περίμεναν την αντίπαλο τους για να διεξαγόταν ο 3ος τελικός και νιώθοντας ότι θα γιόρταζαν την κατάκτηση του Τίτλου (μιας και όλα τα δεδομένα ήταν με το μέρος τους, έδρα, σκορ νικών, αγωνιστική υπεροπλία), αλλά αν έχαναν στον 3ο τελικό, θα ένιωθαν λιγότερη απογοήτευση από αυτήν που νιώθουν τώρα…
